{"id":230,"date":"2007-09-02T23:02:20","date_gmt":"2007-09-02T21:02:20","guid":{"rendered":"http:\/\/sjefvandepoelwandelweb.nl\/cgi-bin\/weblog_basic\/index.php?page_id=230"},"modified":"2022-01-12T16:04:35","modified_gmt":"2022-01-12T16:04:35","slug":"otztaler-alpen-2","status":"publish","type":"page","link":"http:\/\/sjefvandepoelwandelweb.nl\/?page_id=230","title":{"rendered":"\u00d6tztaler Alpen [2]"},"content":{"rendered":"

Opnieuw maken we een zesdaagse voettocht door de indrukwekkende \u00d6tztaler Alpen. Ditmaal wandelen we in de maand augustus, dus vooraf hebben we voldoende slaapplaatsen gereserveerd in een viertal berghutten. Dat blijkt gelukkig geen probleem te zijn, ondanks het feit dat slechts \u00e9\u00e9n van onze tochtgenoten lid is van de Koninklijke Nederlandse Klim- en Bergsport Vereniging (NKBV).
\nDoor de ervaring van de vorige keer wijs geworden, plannen we voor de eerste wandeldag een niet al te moeilijke tocht, zodat we langzaam kunnen wennen aan de ijle lucht in deze omgeving. Slapen, ontbijten en warm eten doen we in de berghutten. Voor onderweg sjouwen we voldoende lunches mee, alsmede een pan en een brandertje, waarmee we (warme) soep kunnen bereiden. Dat bevalt prima ! Achteraf constateren we dat we onze slaapzakken eigenlijk best thuis hadden kunnen laten. In elke H\u00fctte zijn voldoende warme dekens voorradig, zodat het meenemen van een lakenzak (en kussensloop !) op zich voldoende is. Dat scheelt weer gewicht en ruimte in je rugzak !<\/p>\n

Opnieuw hebben we thuis een route uitgestippeld met behulp van onder meer het \u2018Wanderbuch \u00d6tztal mit Wanderkarte\u2019, de betreffende 1:25.000-stafkaarten (\u2018Alpenvereinskarten\u2019) en de Alpenvereinsf\u00fchrer \u2013 zeg maar berggids \u2013 van de \u00d6tztaler Alpen. Qua moeilijkheidsgraad hebben we de lat voor deze voettocht wat hoger gelegd door een tweetal passages \u2018op hoog niveau\u2019 in de route op te nemen. Op de derde wandeldag passeren we het Ramoljoch (3186m); op de vijfde dag gaan we over de graat van de Saykogel (3300m). Voor beide passages geldt: het gaat hier om een \u2018Alpine Erfahrung\u2019, dus \u2018Trittsicherheit und Schwindelfreiheit\u2019 zijn \u2018erforderlich\u2019 ! Mensen met hoogtevrees moeten hieraan dus maar beter niet beginnen ! Maar als je goed uitkijkt en geen onverantwoorde dingen doet, is deze tocht voor veel mensen met een goede (basis)conditie prima en veilig te doen, ook met mindere weersomstandigheden. Sterker nog: het is een geweldige ervaring om zo hoog in de Alpen te wandelen ! Onnodig te zeggen dat het wandelen met verstelbare wandelstokken \u2013 liefst twee \u2013 in dit gebied echt een \u2018must\u2019 is. Maar soms moet je je stokken tijdelijk opbergen, want klauteren met handen en voeten lukt niet met stokken in de hand.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Ook deze tocht krijgen we \u2013 ondanks de maand augustus (!) \u2013 met alle mogelijke in het hooggebergte voorkomende weertypen te maken: regen, wind, zon, mist, sneeuw en zelfs een paar klappen onweer ! Sowieso treffen we het niet erg met het weer. De eerste drie dagen hebben we nogal wat neerslag in de vorm van (miezer)regen, hagel en sneeuw. Gelukkig is het de laatste drie dagen een stuk droger, maar de temperaturen zijn overdag bepaald aan de lage kant: zo tussen de 0 en 5 graden \u2018in de schaduw\u2019. Maar met de zon erbij voelt het steeds lekker aan.<\/p>\n

Onze voettocht start in het toeristische bergdorp Obergurgl en eindigt zes dagen later in het kleinere bergdorp Vent. Meegebrachte auto\u2019s kun je aan het begin van het hoofddorp van Obergurgl gratis parkeren. Zes dagen later haal je de auto\u2019s weer op door in Vent de bus naar S\u00f6lden te nemen en in het tussengelegen dorpje Zwieselstein over te stappen op de bus naar Obergurgl. Beide bussen sluiten qua dienstregeling goed op elkaar aan. Raadpleeg voor de actuele dienstregeling het internet.<\/p>\n

Dag 1: Van Obergurgl (1927m) naar de Karlsruherh\u00fctte (2450m)<\/b><\/p>\n

Obergurgl is hoogst gelegen kerkdorp van de Oost-Alpen. Vanaf de parkeerplaats aan het begin van de bebouwde kom van het hoofddorp wandel je in zuidelijke richting het gehele dorp door tot je de eerste gele wegwijsbordjes ziet met daarop de vermelding \u2018Sch\u00f6nwies-H\u00fctte\u2019. Deze eerste berghut op je route \u2013 vandaag alleen een \u2018pleisterplaats\u2019 \u2013 kun je vanuit Obergurgl op verschillende manieren bereiken. Wij kiezen voor de route door het fraaie \u2018Zirbenwald\u2019 \u2013 vrij vertaald: \u2018pijnbomenbos\u2019 \u2013, dat je na het verlaten van Obergurgl recht voor je ziet liggen op de flanken van de berg. Nabij een horeca-uitspanning wandel je over de brug over de Gaissberg Bach en je volgt het bospad naar rechts. Onderweg vertellen borden langs het pad, dat al spoedig een \u2018geitenpad\u2019 wordt, wat je hier zoal kunt zien aan fraaie natuur. De routemarkering bestaat \u2013 zoals tijdens de gehele tocht \u2013 uit de bekende roodwitte strepen op rotsen. Langzaam steigt het pad naar grotere hoogten en je komt terecht op wat vlakkere stukken met, althans in augustus, bloeiende heideplantjes. Op korte afstand passeer je een fraaie waterval in de kloof van de Rotmoosache. Uiteindelijk bereik je een meer horizontaal lopend pad, vanwaar je rechts in de verte al de Sch\u00f6nwies-H\u00fctte kunt zien liggen. Ter plekke is men bezig met het aanleggen van een of ander waterstaatkundig werk.
\nDe Sch\u00f6nwies-H\u00fctte bevindt zich op een hoogte van 2270m, dus vanuit Obergurgl ben je al zo\u2019n 350 meter geklommen (globaal genomen stijg je in de Alpen meestal zo\u2019n 300 hoogtemeters per uur, maar dan gaat het natuurlijk om een continue stijging). Als je wilt zet men je in de hut het overheerlijke Duitse Hefe-Weizenbier voor. Maar uiteraard kun je ook voor andere heerlijkheden kiezen, zoals een Apfelstrudel mit Sahne. Intussen kun je vanaf het terras genieten van het prachtige uitzicht op het brede Rotmoostal met in de verte de Rotmoosferner (\u2018ferner\u2019 is Oostenrijks voor gletsjer). Links voor je is de berg Hohe Mut (2659m), met horeca-uitspanning op de top.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Landschap nabij de Sch\u00f6nwies-H\u00fctte –<\/i><\/p>\n

Dan gaat het verder naar de eindbestemming van deze eerste wandeldag: de Karlsruherh\u00fctte. Het pad gaat door het Gurglertal over een gemakkelijke, licht stijgende en stenige weg, ook bereikbaar voor \u2018four-wheel-drive\u2019-auto\u2019s. Waarschijnlijk maken alleen de huttenwaard van de Karlsruherh\u00fctte en offici\u00eble beambten van deze mogelijkheid gebruik. Na enige tijd zie je in de hoogte langs het pad een huisje staan, maar dit is nog niet de Karlsruherh\u00fctte. Die ligt nog iets verderop. Het grote bord met roodgele pijl duidt de kabels aan van de materiaallift, waarmee het Ramolhaus, aan de overkant van het Gurglertal, wordt bevoorraad. Handig en veilig voor helikopterpiloten ! Bij goed weer kun je het Ramolhaus hoog boven je reeds zien liggen. Het kost je echter nog een kleine dag om er te voet te komen !<\/p>\n

De Karlsruherh\u00fctte heet ook wel de Langtalereckh\u00fctte, want de hut is fraai gelegen op de hoek van het Langtal \u2013 met de grote Langtaler Ferner \u2013 en het Gurglertal. De imposante Gurgler Ferner is nabij, maar van hier nog niet te zien.
\nIn de hut ontmoeten we twee Nederlandse jongens, die een soortgelijke voettocht maken, maar dan met overnachtingen in een tentje. Dat geeft op zich geen problemen, en je kunt gebruik maken van de horecavoorzieningen van de berghut.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– De Karlsruherh\u00fctte –<\/i><\/p>\n

Dag 2: Van de Karlsruherh\u00fctte (2450m) naar het Ramolhaus (3006m)<\/b><\/p>\n

Na een goede nachtrust op een \u2018Zimmer\u2019 of een \u2018Matratzenlager\u2019 en een stevig ontbijt verlaat je de Karlsruherh\u00fctte richting het Hochwildehaus (2883m). Mensen met goede conditie en reeds gewend aan de hoogte hadden er natuurlijk ook voor kunnen kiezen de eerste nacht in het Hochwildehaus door te brengen. Deze hut biedt w\u00e9l een fantastisch uitzicht op de Gurgler Ferner !
\nTijdens de korte afdaling, die onmiddellijk bij de Karlsruherh\u00fctte begint, heb je in de verte zicht op de lange en smalle Langtaler Ferner. Je kruist de bij deze gletsjer behorende beek over een bruggetje en je begint aan je eerste serieuze klim van deze voettocht: de beklimming van de zeer steile, rotsachtige Schw\u00e4rzenkamm. Boven aangekomen krijg je zicht op het met stenen bezaaide uiteinde van de Gurgler Ferner. Tijdelijk loop je hier comfortabel op een soort dijkje en het wachten is op de \u2018afslag\u2019 naar het Ramolhaus. Volgens de stafkaart kun je kiezen uit twee, niet al te ver van elkaar liggende, afslagpaden naar de Gurgler Ferner, want daar moet je overheen ! Mogelijk hebben we het eerste pad niet gezien, want we slaan pas af bij het zien van een geel bordje met de vermelding \u2018Ramolhaus\u2019, ongetwijfeld bij het tweede pad. Er volgt een tamelijk lastige afdaling over een steile helling met grote steenblokken en soms gladde rots. Goed uitkijken dus waar je \u2018loopt\u2019. Het uitzicht op de Gurgler Ferner mag er intussen zijn.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– De Gurgler Ferner moet worden overgestoken ! –<\/i><\/p>\n

Het uiteinde van de gletsjer is \u2018Spaltenfrei\u2019 (zonder gevaarlijke spleten) en het ori\u00ebnteren is niet zo moeilijk. Zowel aan deze kant als aan de andere kant van de gletsjer staan paaltjes met oranjekleurige ballen. Als je daar langs loopt (deze kant) en na het betreden van de gletsjer die richting oploopt (naar de andere kant), kom je goed terecht. Volgens de huttenwaard van de Karlsruherh\u00fctte is het ni\u00e9t verantwoord deze korte dwars-overtocht over de gletsjer \u2013 zo\u2019n 600 meter \u2013 te maken als het mist en er dus geen goed zicht is op de overkant ! Hij zou daar wel eens gelijk in kunnen hebben, want aan de overzijde gaapt tussen de gletsjer en de rotswand een zeer diepe en brede spleet. Als je daarin valt, overleef je het waarschijnlijk niet ! Ter plekke van de oranjebal aan de overzijde aangekomen vind je een houten bruggetje, met \u00e9\u00e9nzijdige leuning, over de diepe gletsjerspleet, waarover je veilig de rotswand kunt bereiken. Eventueel zou je hier, iets hogerop, een lunchpauze kunnen houden.<\/p>\n

En dan start de toch wel inspannende klim naar het op ruim 3000 meter hoogte gelegen Ramolhaus. Op de stafkaart lijkt het een klein eindje, maar je moet toch zo\u2019n 500 hoogtemeters overwinnen. Aanvankelijk gaat het nog tamelijk geleidelijk omhoog over stenig terrein. Je ori\u00ebnteert je op de roodwitte strepen op de rotsen of op de zogeheten \u2018steenmannetjes\u2019: opvallende stapeltjes stenen, mogelijk neergelegd door eerdere passanten, op markante punten in het terrein. Steenmannetjes hebben vaak de vorm van een piramide of van een torentje en je wandelt eenvoudig van het ene naar het andere steenmannetje.
\nNa enige tijd kom je uit bij een geel wegwijsbordje. Rechtdoor gaat het naar Obergurgl, linksaf omhoog naar het Ramolhaus. Eerst wandel je nog over open terrein, maar al snel klim je in korte lussen naar boven toe op steeds rotsachtiger gebied. Tijdens onze tocht kwamen we al snel in de wolken terecht, waaruit een miezerig regentje viel. Helaas dus geen mooie uitzichten op de omgeving, maar eerder een desolaat gevoel. Gelukkig blijven de markeringen goed zichtbaar, zodat we in ieder geval goed lopen. Een blik omhoog verschaft geen uitzicht op het lang verwachte Ramolhaus, maar uitsluitend op uit de mist opdoemende rotspartijen. Na de 2800m hoogtelijn te hebben gepasseerd, begint het zowaar een beetje te sneeuwen. Dat maakt het zicht al niet veel beter. Het expeditie-gevoel neemt echter toe ! Regelmatig moeten korte \u2018hijgpauzes\u2019 worden gehouden, want het is hier \u00e9cht hoog.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Mistige klim naar het Ramolhaus –<\/i><\/p>\n

En dan worden eindelijk boven ons op de rotsen de donkere contouren zichtbaar van een gebouw, dat wel het Ramolhaus mo\u00e9t zijn. In de sneeuw arriveren wij in de hut, waar overigens maar weinig gasten zijn.
\nDe kamperende Hollandse jongens waren ons reeds voor en besluiten vandaag nog over het Ramoljoch door te lopen naar Vent, een fikse tippel onder deze barre omstandigheden. Later vernemen wij dat zij Vent niet hebben gehaald, maar toch nog een eind zijn gekomen. Wij blijven liever in het warme Ramolhaus.
\n\u2019s Avonds raken we in gesprek met een vriendelijke Duitser die hier solo loopt en het terrein zeer goed kent. Hij waarschuwt ons voor de vele sneeuw die nog zal volgen en belooft \u2019s ochtends een spoor voor ons te trekken naar het Ramoljoch. In de bergen helpt men elkaar!<\/p>\n

Dag 3: Van het Ramolhaus (3006m) naar de Martin-Busch-H\u00fctte (2501m)<\/b><\/p>\n

De weergoden zijn ons in de vroege morgen eventjes goed gezind. De zon schijnt en er zijn prachtige uitzichten op de gigantische Gurgler Ferner, op het dal van Obergurgl en op de ver beneden ons liggende Karsruherh\u00fctte. En dat alles met zo\u2019n vijf centimeter sneeuw op het terras van de hut !<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– De imposante Gurgler Ferner in de ochtendzon –<\/i><\/p>\n

De Duitser uit Bonn heeft woord gehouden en we volgen nauwgezet zijn voetsporen in de sneeuw. Al vrij snel gaat het \u2013 onverwacht – opeens omlaag in plaats van omhoog en dat nog wel via een smal en besneeuwd geitenpaadje langs een steile wand. Het is echt uitkijken geblazen hier ! De zon verdwijnt helaas weer en opnieuw zijn er mistige wolken rond ons heen. Gelukkig duurt de afdaling niet lang en komen we in een soort dalkom terecht. En dan gaat het gelukkig weer omhoog achter de tussen de rotsen doorslingerende voetsporen van \u2018der Mann aus Bonn\u2019 aan. Op een grote steenman treffen we een bord aan, waarin ons een \u2018Alpine Erfahrung\u2019 in het vooruitzicht wordt gesteld, mits je \u2018trittsicher\u2019 bent en geen last hebt van duizelingen. Dan zien we opeens de Duitser in de mist lopen in onze richting. Hij kondigt een goed aangelegde \u2018klettersteig\u2019 aan, die je op de graat van het Ramoljoch brengt. Daar heeft hij een touw voor ons neergelegd, waarmee we de eerste gevaarlijke meters van de besneeuwde afdaling aan de andere zijde veilig kunnen overbruggen. Veel dank is zijn deel !!<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Door de mist op weg naar het Ramoljoch –<\/i><\/p>\n

De stafkaart geeft aan dat aan onze rechterhand nog het begin van de Ramolferner te zien zou moeten zijn, maar wij hebben die gletsjer niet kunnen waarnemen. Of zou die dalkom de gletsjer zijn en lopen we reeds enige tijd op ijs ? Het is ons niet opgevallen. Kennelijk heeft de klimaatverandering hier haar werk reeds gedaan.
\nDe klettersteig ziet er in eerste instantie eng en steil uit, maar dat valt bij nader inzien erg mee. Op de daarvoor in aanmerking komende punten goede, in de rotsen bevestigde stalen treedjes m\u00e9t profiel, en verder stevige paaltjes, waarlangs een nieuw uitziend dik staaldraad is gespannen om je vast te kunnen houden. Handschoenen worden aanbevolen, indien je ze nog niet reeds hebt aangetrokken !<\/p>\n

Het is best een sensatie om in deze slechte weersomstandigheden bovenop het 3186m hoge Ramoljoch te staan, ook al is er jammer genoeg geen fraai uitzicht. Het gevoel van absolute eenzaamheid in deze stille ongenaakbare bergwereld wordt er echter door versterkt. En gelukkig ligt daar het door de kou enigszins stijf geworden touw. We knopen het touw vast aan een paaltje van de klettersteig en een voor een dalen we af in de diepte van het dal aan de andere zijde, waarin zich de Spiegelferner bevindt.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Lastige afdaling van het Ramoljoch –<\/i><\/p>\n

De stafkaart geeft een korte gletsjerwandeling aan, maar ook hier is het ijs kennelijk verdwenen en lopen we over rotsachtig blokkenterrein met de gletsjer dichtbij aan onze linkerhand.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Wandelen aan de rand van de Spiegelferner –<\/i><\/p>\n

Helaas begint het tijdens onze afdaling weer een beetje te miezeren en dat maakt het houden van een lunchpauze \u2013 bij de van een wegwijzer voorziene, inmiddels sneeuwvrije, splitsing van de paden naar Vent en naar de Martin-Busch-H\u00fctte \u2013 tot een niet erg aangename bezigheid, al is de warme soep meer dan welkom bij ongeveer 0 graden Celsius! We denken nog even met respect aan onze Hollandse vrienden, die hier gisteren in de late namiddag ook geweest moeten zijn. Geen spoor van hen te vinden trouwens!<\/p>\n

In de westelijke verte ontvouwt zich onder de grauwe wolken een panorama op de indrukwekkende bergwereld, met in de diepte de huizen van het bij Vent gelegen gehucht Rofen en het bergstation van de stoeltjeslift van Vent naar Stablein.
\nWe slaan af naar links, richting de Martin-Busch-H\u00fctte en komen over een tamelijk gemakkelijk begaanbaar bergpad terecht in het Niedertal. We lopen uiteraard zeer hoog in dit dal. Zo\u2019n 700 meter beneden ons zien we langs de dalbodem het bekende pad van Vent naar de Martin-Busch-H\u00fctte. Naar dat pad moeten we uiteindelijk toe. Een plotselinge zonnige periode op de almen maakt het wandelen opeens weer tot een genoegen. Het pad blijft min of meer horizontaal en het is zaak de vele geiten- en schapenkeutels te ontwijken. Met zon erbij geen onaantrekkelijke bezigheid! En dan zien we ook nog eens ons einddoel van vandaag, de Martin-Busch-H\u00fctte, in de verre diepte liggen. Helaas blijken zowel de zon als het aangename \u2018h\u00f6henpfad\u2019 een tijdelijk verschijnsel te zijn. De wolken trekken weer voor de zon en het pad gaat bij nadering van het zijdal van de Tiem Bach snel omlaag. Over niet gemakkelijk rotsterrein kruisen we twee beken achter elkaar en dan begint de steile afdaling over een geitenpad het Niedertal in. Een echte aanslag op de knie\u00ebn!<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Uitzicht op het Niedertal met de Niedertaler Ache –<\/i><\/p>\n

Beneden aangekomen vervolgen we onze route naar links toe over een opnieuw min of meer horizontaal lopend geitenpad m\u00e9t echte geiten en schapen. Die laten ons zien hoe je je snel over dit ruige terrein kunt verplaatsen!
\nHet pad eindigt bij een brug over de Niedertaler Ache, waarachter een korte, maar onmenselijk steile klim recht omhoog volgt over iets wat eigenlijk geen pad zou mogen heten. De wetenschap dat je straks de laatste kilometers naar de Martin-Busch-H\u00fctte over een \u2018simpel\u2019 pad kunt lopen, houdt je hierbij op de been.<\/p>\n

Dat simpele valt eigenlijk ook tegen. Het is nog drie kilometer stappen over een lang, lang pad (ook voor four-wheel-drive-auto\u2019s toegankelijk, maar waarschijnlijk alleen met vergunning, want je komt er gelukkig geen auto tegen). Het pad is erg makkelijk, maar de langzame stijging, de inspanningen van de dag, het slechte weer en het feit dat je achter elke bocht de berghut alw\u00e9\u00e9r niet ziet staan, maken de laatste kilometers van vandaag tot een slopende tocht; zeker als je vrijwel geen drinkwater meer hebt ! Vandaag overheersen de wolken, maar als je hier bij mooi weer wandelt krijg je een fraai uitzicht op de indrukwekkende witte berg Similaun (3606m), die dit langgerekte dal majestueus afsluit.
\nNa een onbekend aantal Kurven verschijnt dan eindelijk de Martin-Busch-H\u00fctte in zicht, waar het Weizenbier, waarover je al enige tijd aan het dromen bent, geduldig op je wacht. Het is erg druk in deze vanuit Vent gemakkelijk bereikbare hut, zodat zich bij ons de alternatieve naam \u2018Van der Valk in de Alpen\u2019 opdringt. We treffen ook onze Hollandse rugzakkampeerders in deze hut aan.<\/p>\n

Dag 4: \u2018Rustdag\u2019 nabij de Martin-Busch-H\u00fctte (2501m)<\/b><\/p>\n

Vandaag is met opzet een rustdag ingepland. Het is namelijk moeilijk te voorspellen hoe de tochtgenoten de eerste drie dagen van deze voettocht doorkomen. Je kunt zo\u2019n rustdag in de Martin-Busch-H\u00fctte op verschillende manieren doorbrengen. De eerste optie is inderdaad: rusten, door bij of in de buurt van de berghut te blijven. Voor onze groep geen echte keus. Een tweede mogelijkheid is het maken van een dagtocht \u2013 zonder zware rugzak \u2013 naar de op Italiaans grondgebied gelegen Similaunh\u00fctte (3019m). Een zeer aantrekkelijke, niet al te vermoeiende dagtocht, waarbij een korte wandeling over de spaltenfreie Niederjochferner is inbegrepen. In mooie zomers is deze gletsjer sneeuwvrij. Verwezen zij naar de beschrijving van onze eerste voettocht door de \u00d6tztaler Alpen.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Uitzicht op de Mutmalspitze vanaf het pad naar de Kreuzspitze –<\/i><\/p>\n

De derde mogelijkheid is een beklimming \u2013 alweer zonder zware rugzak \u2013 van de bergtop Kreuzspitze (3457m), naar verluidt de mooiste bewandelbare uitzichtberg van de \u2018\u00d6tztaler Alpen\u2019. Dit wordt onze keus. De klim duurt vanaf de Martin-Busch-H\u00fctte ongeveer drie uur (enkele reis). Deze fraaie en populaire bergtocht bestaat in feite uit drie delen. Eerst gaat het door almengebied in korte slingers steil omhoog. Daarna kom je terecht op een vlakker gedeelte, Auf den S\u00f6men genaamd. Er zijn hier enige bergmeertjes, waarvan de Brizzi See, op 2920m hoogte, het belangrijkste is.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Auf den S\u00f6men met de Brizzi See –<\/i><\/p>\n

Dan volgt een niet al te ingewikkelde, maar wel inspannende klim door rotsachtig gebied. Uiteindelijk kom je op een smalle graat terecht, waar het bij slecht weer \u2013 sneeuw en ijs \u2013 glad kan zijn. Het Gipfelkreuz staat nog iets hoger en is bij slecht weer niet eenvoudig bereikbaar. Van onze groep bereiken die dag twee personen de top. De rest houdt het op 3100 meter hoogte voor gezien. Het is tenslotte rustdag.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– De nabije top van de Kreuzspitze –<\/i><\/p>\n

Dag 5: Van de Martin-Busch-H\u00fctte (2501m) naar het Hochjoch Hospiz (2413m)<\/b><\/p>\n

Vandaag opnieuw een zware dag op het programma met opnieuw een hoog gelegen graat, de Saykogel op 3300 meter, niet veel lager dus dan de Kreuzspitze !
\nVanaf de Martin-Busch-H\u00fctte gaat het eerst een kort stukje richting de Similaunh\u00fctte. Maar al snel gaan we bij een met wegwijzertjes aangegeven splitsing rechtsaf richting de Saykogel. Langzaam stijgen we over een goed begaanbaar pad uit het dal van de Niederjoch Bach. Het pad stuit na enige tijd op een imponerende rotswand, die beklommen moet worden. Aanvankelijk gaat dat nog goed met behulp van je ingekorte wandelstokken. Af en toe kom je op een plateautje, waar je bij mooi weer kunt genieten van het fantastische uitzicht op de omringende bergwereld. Later wordt de rotswand behoorlijk steil en kom je, bij slecht weer, opnieuw in de sneeuw terecht. Per geklommen meter neemt de dikte van de sneeuwlaag toe. De wandelstokken moeten worden opgeborgen, want je hebt je handen nodig bij het klauterwerk. Echt gevaarlijk wordt het niet, mits je maar goed oplet waar je je voeten neerzet. Een eventuele glijpartij zal, naar het schijnt, ook niet tot een dodelijke val leiden !<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Begin van de inspannende steile klim naar de graat van de Saykogel –<\/i><\/p>\n

De inspannende klauterpartij brengt je op de graat van de Saykogel, waar je je op 3300 meter hoogte bevindt. Natuurlijk is het uitzicht, met in de verte de berg Similaun en de Similaunh\u00fctte en in de diepte de Martin-Busch-H\u00fctte, fantastisch. Aan de andere zijde van de graat zie je de uitgestrekte Hochjochferner, waarop in de zomer kan worden geskied, en verder weg de op Italiaans grondgebied op 2842m hoogte liggende berghut Sch\u00f6ne Aussicht (Bella Vista).<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Uitzicht vanaf de Saykogel-graat op de Hochjochferner –<\/i><\/p>\n

Na de constatering dat het mooi is dat we hier zijn gekomen, dringt zich de vraag op hoe we hier weer veilig vanaf komen. De offici\u00eble route gaat naar rechts toe over de graat, onder de op 3360m hoogte gelegen top van de Saykogel langs. Een korte routeverkenning brengt ons tot de conclusie dat deze graat in deze weersomstandigheden te gevaarlijk is. Teveel sneeuw en ijs. Het enige alternatief is een wandeling over de hier spaltenfreie gletsjer, die zich beneden je uitstrekt. Maar deze ferner is dik besneeuwd ! En bovendien moet je er veilig op zien te komen. Wij doen dat door naar links over de iets naar beneden neigende graat te gaan. Daar vinden we op korte afstand, ongeveer 150 meter, een mogelijkheid om \u2013 met behulp van een meegenomen touw \u2013 tussen besneeuwde rotsblokken door naar de gletsjer af te dalen.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Afdaling naar de besneeuwde Hochjochferner –<\/i><\/p>\n

Op het ijs aangekomen volgen we de gletsjerwand langs de rotswand. De voorste twee tochtgenoten zitten aan het touw vast en zetten het spoor uit door elke stap v\u00f3\u00f3r te prikken met de wandelstok. De rest volgt door in in de sneeuw ontstane voetstappen van de voorgangers te stappen. En dat gaat prima ! Op een gegeven moment wijken we een beetje uit in de richting van het midden van de gletsjer, vanwege de grote hoeveelheid rotsblokken die hier op het ijs ligt. En dat is maar goed ook (!), want plotseling komt vanaf de Saykogel met een luide knal een rotsblok ter grootte van een halve kubieke meter los. Dit blok raast als een tennisballetje naar beneden, recht op ons af ! Stilstaan en afwachten wat het rotsblok doet, om eventueel tijdig opzij te springen, dat is ons aller reactie. Gelukkig komt het rotsblok op enige tientallen meters van ons af op de gletsjer tot stilstand ! Dat is toch even schrikken.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Gletsjerwandeling over de Hochjochferner –<\/i><\/p>\n

We kruisen het van links \u2013 het Hauslabjoch \u2013 komende komende sneeuwspoor van een groepje gletsjerwandelaars en volgen dit spoor tot op de graat, die hier weer laag en gemakkelijk toegankelijk is. In totaal hebben we ongeveer 1500 meter op de gletsjer gewandeld. Een leuke en veilige belevenis, het vallende rotsblok buiten beschouwing gelaten.
\nVandaar is de verdere route \u2013 na een welverdiende lunchpauze \u2013 tamelijk gemakkelijk. Steeds naar beneden over een meestal redelijk tot goed begaanbaar pad door rotsachtig terrein. Het pad eindigt bij de wilde gletsjerbeek beneden in het dal, die over een bruggetje op 2460m hoogte wordt overgestoken. Je komt uit op het pad dat vanaf de berghut Hochjoch Hospiz gaat naar de berghut Sch\u00f6ne Aussicht (zie onze eerste wandeling door de \u00d6tztaler Alpen). Vanaf hier is het nog een uur wandelen naar de Hochjoch Hospiz. Het frustrerende is dat je aanvankelijk op gelijke hoogte als de Hochjoch Hospiz loopt, maar vervolgens naar beneden moet om het dal van de gletsjerbeek van de Hintereisferner te kruisen om daarna weer steil en ongemakkelijk ruim 100 meter te moeten klimmen naar de eindbestemming van vandaag: de op 2413m hoogte gelegen Hochjoch Hospiz. Ook in deze kleinere, gezellige hut zijn veel gasten aanwezig !<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Schoenenbewaarplaats in het Hochjoch Hospiz –<\/i><\/p>\n

Dag 6: Van het Hochjoch Hospiz (2413m) naar Vent (1894m)<\/b><\/p>\n

De laatste dag van onze zesdaagse voettocht door de \u00d6tztaler Alpen voert \u2013 onder een strakblauwe hemel (!) \u2013 naar het dorpje Vent, de op \u00e9\u00e9n na hoogst gelegen nederzetting in de Oost-Alpen (zie ook onze eerste wandeling door de \u00d6tztaler Alpen (dag 4)). Een tochtje van bijna drie uur, inclusief een zonnige koffiepauze in het gehucht Rofen.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Het Hochjoch Hospiz in de ochtendzon –<\/i><\/p>\n

Langzaam dalend lopen we het steeds nauwer wordende beekdal in. We passeren het wilde zijdal van de Vernagt Bach. En dan komen we in een uiterst fraaie kloof terecht. Diep beneden ons raast de Rofen Ache. Ons pad klimt een weinig en is hier en daar van een – ons inziens overbodige – zekering voorzien. We hebben intussen wel \u2018engere\u2019 paadjes gehad z\u00f3nder zekering !<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Uitzicht op de Wildspitze, de hoogste berg van Tirol –<\/i><\/p>\n

Na het verlaten van de kloof komen we weer een beetje onder de mensen. We betreden het door paarden bevolkte erf van de Rofenh\u00f6fe, de hoogst gelegen boerderij van Oostenrijk op iets meer dan 2000 meter. Iets verderop is de kleine nederzetting Rofen met onder meer een klein kapelletje en een welkome Gasthof.
\nWe steken hier de Rofen Ache over via een spectaculaire, degelijk uitziende hangbrug en wandelen door een prachtig almengebied met pijnbomen richting Vent. De overvloedige zon en het zeer fraaie landschap in deze contreien vormen een waardige afsluiting van een al met al zeer voorspoedig verlopen, indrukwekkende bergtocht.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

– Uitzicht op Vent, de eindbestemming van deze voettocht –<\/i><\/p>\n

– – –<\/p>\n

(copyright: JWE van de Poel)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Opnieuw maken we een zesdaagse voettocht door de indrukwekkende \u00d6tztaler Alpen. Ditmaal wandelen we in de maand augustus, dus vooraf hebben we voldoende slaapplaatsen gereserveerd in een viertal berghutten. Dat blijkt gelukkig geen probleem te zijn, ondanks het feit dat slechts \u00e9\u00e9n van onze tochtgenoten lid is van de Koninklijke Nederlandse Klim- en Bergsport Vereniging … <\/p>\n

Lees verder “\u00d6tztaler Alpen [2]”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","template":"","meta":{"footnotes":""},"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/sjefvandepoelwandelweb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/230"}],"collection":[{"href":"http:\/\/sjefvandepoelwandelweb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/sjefvandepoelwandelweb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/sjefvandepoelwandelweb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/sjefvandepoelwandelweb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=230"}],"version-history":[{"count":7,"href":"http:\/\/sjefvandepoelwandelweb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/230\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1794,"href":"http:\/\/sjefvandepoelwandelweb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/230\/revisions\/1794"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/sjefvandepoelwandelweb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=230"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}